Ramp resulteert in groei

20150911rampnieuwleven

Ik kijk een documentaire van National Geographic: ‘Amazing Earth’.
De aarde is ooit begonnen als een bende rotsen die tegen elkaar aan botsen. Er ontstond door alle frictie een grote gloeiende bol steen, zo heet dat het vloeibaar vuur werd. En dat is het nog steeds. Lava kwam aan de oppervlakte en koelde af. Lava liet ook waterdamp los waardoor het begon te regenen. Een koud korstje ontstond op de gloeiende bol vuur. Door regen en zon brak die stenen laag in stukjes zand, er konden plantjes op groeien.
En nu nog steeds. Door vulkanen die uitbarsten komt er nieuwe vruchtbare aarde. Regen valt, de wind waait en maakt de rotsen en de aarde kapot/ verplaatst het allemaal. Magma/Lava veroorzaakt met de waterdamp de omstandigheden waardoor de steenformaties die uit lava voortkomt weer afbrokkelen. Aardbevingen door tektonische platen die tegen elkaar aanbotsen of van elkaar afschuiven veroorzaken bergen en kloven.
We hebben aan deze rampen watervallen te danken, de Grand Canyon, schitterende bergen en diepzeegebieden en vruchtbaar land.

Goed. Dat vind ik Schitterend.

De moraal van het verhaal: Wat er ook gebeurt, er is altijd iets schitterends wat er uit voort kan komen als je het de kans geeft.

Ik weet ook uit mijn eigen leven dat de meest afgrijselijk periodes tot de grootste groei hebben geleid. Ik had ze niet willen missen. Hoewel ik het voor geen goud over zou doen ūüėČ
Het maakt mijn leven rijk en blij.

De weg van de minste weerstand

weg van de minste weerstand

Ieder mens heeft blinde vlekken als het gaat over waar je wel en niet goed in bent. Daarom is feedback van (liefdevolle!) medemensen zo belangrijk. Dit geldt niet alleen voor de ‘goh, let daar eens op’ feedback, het geldt ook voor wat je wel kan en eventueel niet ziet in jezelf.

Zelf ben je te dicht bij jezelf om de helicopter view te hebben en echt te zien wat je vaardigheden zijn.
En het zijn altijd die dingen waar je niet over nadenkt, het gaat je vanzelf af, kost geen moeite. Dat is waar je gave zit, waar je gelukkig bent met wat je doet en je je werk fluitend afhandelt.

De weg van de minste weerstand dus.

Liefde blijft zoals ze was

20150909Liefde blijft zoals ze was

Alles komt en gaat, het enige wat blijft is de liefde in je hart.
Volgens vele spirituele en religieuze leren is er veel, zo niet alles in het leven een illusie. Het gaat dan ook vanzelf weer over, het zijn ervaringen. Alleen liefde blijft.

De tekst in het kaartje komt uit een Disney liedje:

Ik vond het als kind al mooi, nu nog steeds.

Fijne dag allemaal

Liefs, Paula

Een waardevolle druppel op een gloeiende plaat

20150903gloeiendeplaat

Een gedachte die je beperken kan om iets te doen: ‘Het helpt niet, want ik los de wereldproblemen er toch niet mee op.’
Zou het een gevoel van opluchting geven als je jezelf toestaat een druppeltje te zijn in het midden van de regenbui? Wie zegt dat je de hele wereld moet redden?
En waarom zou jouw druppel niet waardevol zijn voor het stukje van de wereld wat je er wel mee bereikt?

Andere mensen bereiken weer een ander stukje wereld.

Persoonlijk vind ik zo’n enkel druppeltje op bijvoorbeeld een blad in het bos heel mooi. Het doet dat blad goed en er zijn dieren die hun dorst er mee lessen (vogels, mieren..)
En alle druppels samen maken het bos een glinsterend paradijs.

Hoe ervaar je je leven

20150902levendenken

Een krap jaar geleden, (ik had net de drie dagen training bij Ander Leven gedaan), reed ik op de fiets naar het dorp. Vier heren op leeftijd reden voor mij, wat langzamer dan ik. Ik wilde er graag langs en belde. En ik belde nog eens, en nog eens. Geen succes.
Best komisch, ze hoorden me niet. Dus maak ik vrolijk gebruik van mijn stem: ‘Pardon heren, mag ik even passeren?’ De achterste hoorde dat en riep zijn vrienden tot orde: ‘Er moet iemand langs’, reactie: ‘is het een snelle?’ *kijkt om* ‘Ja!’, de heren hebben pret, ik ook. We hebben elkaar een prettige dag gewenst en ik kon met een lach op mijn gezicht verder.

Dan zal ik ook toegeven dat ik vroeger ge√Įrriteerd zou zijn geraakt van mensen die het fietspad in beslag nemen zonder aan de kant te gaan wanneer er iemand (ik) langs wil. En dan zou ik in dezelfde situatie niet lachend, maar sacherijnig naar het dorp zijn gefietst.

Als je weet dat je kiezen kan, zou je dan liever sacherijnig of vrolijk zijn?
Want die keuze is er.

Onvrede toestaan met vrede als gevolg

20150901gevoeltoestaan

En hoe doe je dat dan?
Vandaag koos ik er voor om het gevoel helemaal te voelen en te accepteren.

Vanwege allerlei mooie nieuwe ontwikkelingen in mijn leven Рzoals een praktijk starten en een nieuwe manier van in het leven staan Рmaak ik hele andere dingen mee.
Ik was vandaag verbaasd, verwonderd en verbijsterd.
Dat leidde tot een gevoel van kortsluiting in mijn hoofd (tussen de slapen om precies te zijn).
Op de fiets naar het dorp heb ik ervoor gekozen de kortsluiting goed te voelen en accepteren. Dat betekent dat ik heb gelokaliseerd waar het gevoel zat en hoe dat voelde.
Hierdoor begon het gevoel op te lossen.
Dat was het moment waarop ik in de gate kreeg wat eronder zat.: de verwondering van hoe mijn leven er uit ziet nu. Het grote verschil met hoe het vroeger was. De liefdevolle mensen die ik tegenkom. En dat ik de mazzelaar ben die het allemaal mee mag maken.
Dat beseffen helpt nog meer.

Hoe dan ook. De ervaring leert dat wanneer een gevoel er mag zijn, er geen onvrede is tegen het gevoel. Wel begrip en compassie voor jezelf. En net als een kind dat opklaart bij begrip en compassie, gaat bij jou vanbinnen ook de zon schijnen als je een beetje vriendelijk voor jezelf bent.

Dit in grote tegenstelling tot wanneer je niet boos of verdrietig mag zijn van jezelf, dat helpt niet, je kropt het op en raakt gestrest.
Gevoelens die er mogen zijn, tranen die er mogen zijn, kunnen vrij stromen en dan gaan ze vanzelf wel weer weg.
Dan schijnt de zon weer