Draken uit het verleden – blog

.0220-drakenuithetverleden
Ik heb een gedicht geschreven over een draak uit het verleden.
Ik wil hier graag vertellen wat je er persoonlijk aan hebt.

Stel je voor, je had vroeger op school het gevoel dat niets wat je deed goed genoeg was. Misschien was je onrustig en kon de juf er niet mee om gaan. Misschien had je een achterstand en kreeg je een slecht rapport mee naar huis, misschien waren je ouders niet blij met je, misschien werd je gepest of kon je nooit aansluiting vinden bij je leeftijdsgenoten.
Het kan nog erger, het kan zijn dat een van je ouders je niet zagen zitten, of dat een van hen je niet heeft aanvaard, of dat er een altijd afwezig was of gewelddadig, vul maar in…
Veel van ons kennen ze wel, deze draken uit het verleden.

Misschien lig je er nu nog wakker van.
Misschien valt het mee, heb je alles losgelaten, maar…
Misschien ben je dan nu toch heel perfectionistisch, is goed nooit goed genoeg,
Of misschien ben je, door het leven gehard, erg voorzichtig geworden met wie je vertrouwt.
Misschien ben je, vanwege alle ervaringen van vroeger wel erg terughoudend in het aangaan van contacten.
Misschien ga je er bij voorbaat van uit dat je moet schreeuwen om gehoord te worden.
Of misschien wacht je rustig af tot je bewijs hebt dat de omgeving vertrouwd is, voor je iets van jezelf laat zien.

Van alles is mogelijk.
En weet je dat je op dat moment nog steeds bezig bent om het gemis uit je verleden goed te maken?
Als ik merk dat ik perfectionistisch aan het doen ben, en ik kijk diep in mezelf, merk ik dat ik eigenlijk in de schoenen van het kind ben gestapt. Het kind dat zich zo ellendig voelde omdat ze achterliep op school en eigenlijk geen flauw idee had, waar we nou helemaal mee bezig waren.
Ik zoek nog steeds ‘het goed genoeg zijn’ wat ik toen niet voelde.
Het ironische: Dat gemis van toen komt niet terug.
Ik kan alleen nu een gevoel creëren van goed genoeg zijn.

Alleen nu kun je troost bieden aan gevoelens die er nu zijn.
En hoe doe je dat?
Door te aanvaarden dat het er is.
Net zoveel compassie hebben voor je pijn als dat je zou hebben voor een verdrietig kind.
Troost geven, aandacht geven en begrip.

Dat vraagt misschien wat oefenen als je het niet gewend bent, maar oefening baart kunst.
Je zult merken dat dit positieve resultaten heeft.


Paula

 

Advertenties

Draak uit het verleden

ridderdraaktederhartvariantietskleiner

Een ridder ligt te woelen
’s avonds in zijn bed
Op het nachtkastje zijn helm
Zorgvuldig neergezet

Hij kan de slaap niet vatten
Vanwege die draak van toen
Hij kon hem niet verslaan
En nu kan hij er niets aan doen

 

In schande kwam hij terug
Men moest niets van hem weten
En hoeveel draken hij daarna versloeg
Die ene kan hij niet vergeten

En daarom draagt hij pijn
Een pijn uit het verleden
Wat toen was is nu voorbij
Niets aan te doen hier in het heden

Hopelijk leert de ridder
In vrede ermee om te gaan
Dat je draken uit het verleden
Nooit meer kunt verslaan

Paula van Ginkel
21-02-2017

(plaatje is gebaseerd op stockfoto van Anton Brand van Dreamstime.com)

Hou je van de sterren?

Hou je van de sterren?
Als het buiten duister is
Hou je van het nieuwe leven
dat als plantje klom uit duisternis

Hou je van troost
Als je verdrietig bent
Van warme aanvaarding
Als je even jezelf niet kent

Hou je van vergeving
Als je zo boos bent geweest
Hou je van overwinning
Als alles moeilijker was dan gevreesd

Hoe vreugdevol een hereniging
Na zonder elkaar te hebben geleefd
Hoe fijn om verbonden te zijn
Nadat je eenzaam bent geweest

Hoe waardevol om God te zien
Te midden van je scherpste pijn
Te weten waar de Liefde is
Als deze verdwenen leek te zijn

Hou je van de sterren?
Als het buiten duister is
Hoe je van die grootste Liefde
Die je vinden kunt bij ’t grootst gemis?

Paula van Ginkel
20-02-2017

(Naar aanleiding van de dichtregel: ‘I have loved the stars too fondly, to be fearful of the night’  van Sarah Williams in ‘The old astronomer’)

Hart in Kristal

Dit is mijn hart
Let niet op dat rode
Nee kijk naar eromheen
Is het geen pracht kristallen hart?

Jaren heb ik erover gedaan
Jaren heb ik het opgepoetst
Beetje schaven hier en daar
En hop, je hebt een showmodel

Het kostte wel wat investeren
tijd en moeite bovenal
Wat is leuk, wat ziet men liever niet
Is mijn hart veilig, is het genoeg?

Het rode hart is mooi onttrokken
Niet meer zichtbaar voor het oog
Hoewel het soms wat zeer doet
Niemand zich daar nog aan stoort

Veilig weg van ieder ander
Geef ik zorg soms aan dat hart
Een beetje zalf voor oude wonden
Iets meer zorgzaam en weer zacht

Dan het kristallen hart weer aan
Veilig sprankelend naar buiten
Blij gezicht blijheid ontmoet
Het rode blijft beschermd verborgen

Binnen besteed ik steeds meer zorg
Aan wat werk’lijk waarde heeft
Het rode groeit, wordt warm en zacht
Vervuld mij met een roze gloed

Ik draag nog steeds ’t kristallen hart
En glimlach om het warme rode
Een lichte tred mijn stap verzacht
’t geheim van binnen wordt mijn kracht

En plotseling bij een gezang
Breekt het kristallen hart in twee
Ligt het in duigen aan mijn voeten
En ’t hart zingt met de zangers mee

Het hart is helemaal niet bang
Het is vrij en straalt spontaan
Het zingt van zon en bloemenpracht
Van zwakte werd het hart mijn kracht

Paula van Ginkel
10-02-2017

Vloek – Zegen

0123-vloekzegen

Als ik mijn leven zou mogen plannen. Vanaf het begin tot aan nu, dan zou ik alles anders inplannen.
Ik zou meteen op een leuke basisschool zitten en niet naar een andere school hoeven. Alle vriendjes en vriendinnetjes houden, niet gepest worden en ongedwongen mezelf blijven.
Ik zou verkering hebben gekregen, getrouwd, kindertjes, huisje – boompje – beestje. Misschien juf op een basisschool.

Gelukkig is het zo niet gelopen. Ik heb verdriet, pijn en ellende meegemaakt.
Ik ken depressie, minderwaardigheidsgevoelens. Ik ken gevoelens van verraden zijn, gebroken hart, eenzaamheid.
Ik heb gevochten voor mezelf. Ik heb hulp gevonden.  Ik ben gegroeid en ik ben coach geworden.
Onderweg heb ik Reiki leren kennen, NLP,  meditatie, Ander Leven. Ik heb de essentie gevonden in mijn geloof en spiritualiteit.

Om een lang verhaal kort te houden: Ik zou niet zijn wie ik nu was zonder al het verdriet uit het verleden. Ik zou me niet zo goed voelen als ik me nu voel, ik zou niet zijn waar ik nu ben. Ik zou de meest dierbare zaken uit mijn leven moeten missen.

Iedere vloek in je leven kan een zegen zijn.
Zeker als je bereid bent om uit ieder moment de bloei te halen.

Kun je terugdenken aan lastige momenten in je leven en je afvragen hoe je leven beter is geworden door die gebeurtenis?


Liefs, Paula

Pijn en Paradijs

We zitten stil en we kijken naar elkaar. De pijn in mijn hart en ik.
Eigenlijk had ik je al die tijd genegeerd: ik had geen tijd voor je, je leek me ook niet zo handig, ik kon je niet goed gebruiken. Dat spijt me, het deed je geen goed.

We zitten en we kijken elkaar aan.
Wat ben je bikkelhard en zwart geworden. De pijn moet hevig zijn.
Je zit in mijn hart als een groot zwart ei, wat ben je eigenlijk zwaar.
Wat heb je geleden.

Ik leef met je mee en zacht streel ik de schil. Rust en warmte komt op en omhult de bikkelharde schaal.
Ik gun je troost en warmte. Ik zie je nu, je mag er zijn. Kom maar hier met al je pijn.
Een rozengeur omhult je.
Een groot zwart ei, gehuld in warmte.
Een groot zwaar ei omringt door zachte roze nevel.

We zitten en kijken elkaar aan.
Er is ruimte voor je pijn
We zitten en kijken elkaar aan
Een traan ontsnapt aan een barstje in je zij

We hebben de tijd,
Ik ga nergens heen
We hebben de tijd
Er is warmte om je heen

Het ei wordt zachter
Net wat minder zwaar
Er komen barsten in
Dan valt het uit elkaar

En ik, ik ben verrast
Wat ik zie verwachtte ik niet
Ik zie geen leegte
Evenmin een zware loden last

Een bloem komt op.
Uit de voeding van het ei
Prachtig, roze, teder
bloeit ze op en maakt me blij

Ze begint heel jong en kwetsbaar
Bloeit op, vult mij totaal
Dan breidt ze uit
vervuldigt honderdmaal

Een bloementuin groeit uit mijn hart
Een bloementuin breidt verder uit
Tot het meer dan bloemen zijn
Een park met bomen, een vogel fluit

Uit de pijn een paradijs
Bloemen, vijvers, zwanen, bomen
Een rustplaats voor een pijnlijk hart
Een haven om in thuis te komen

Paula van Ginkel
08-02-2017

0208-pijnparadijs