Draak uit het verleden

ridderdraaktederhartvariantietskleiner

Een ridder ligt te woelen
’s avonds in zijn bed
Op het nachtkastje zijn helm
Zorgvuldig neergezet

Hij kan de slaap niet vatten
Vanwege die draak van toen
Hij kon hem niet verslaan
En nu kan hij er niets aan doen

 

In schande kwam hij terug
Men moest niets van hem weten
En hoeveel draken hij daarna versloeg
Die ene kan hij niet vergeten

En daarom draagt hij pijn
Een pijn uit het verleden
Wat toen was is nu voorbij
Niets aan te doen hier in het heden

Hopelijk leert de ridder
In vrede ermee om te gaan
Dat je draken uit het verleden
Nooit meer kunt verslaan

Paula van Ginkel
21-02-2017

(plaatje is gebaseerd op stockfoto van Anton Brand van Dreamstime.com)

Advertenties

Pijn en Paradijs

We zitten stil en we kijken naar elkaar. De pijn in mijn hart en ik.
Eigenlijk had ik je al die tijd genegeerd: ik had geen tijd voor je, je leek me ook niet zo handig, ik kon je niet goed gebruiken. Dat spijt me, het deed je geen goed.

We zitten en we kijken elkaar aan.
Wat ben je bikkelhard en zwart geworden. De pijn moet hevig zijn.
Je zit in mijn hart als een groot zwart ei, wat ben je eigenlijk zwaar.
Wat heb je geleden.

Ik leef met je mee en zacht streel ik de schil. Rust en warmte komt op en omhult de bikkelharde schaal.
Ik gun je troost en warmte. Ik zie je nu, je mag er zijn. Kom maar hier met al je pijn.
Een rozengeur omhult je.
Een groot zwart ei, gehuld in warmte.
Een groot zwaar ei omringt door zachte roze nevel.

We zitten en kijken elkaar aan.
Er is ruimte voor je pijn
We zitten en kijken elkaar aan
Een traan ontsnapt aan een barstje in je zij

We hebben de tijd,
Ik ga nergens heen
We hebben de tijd
Er is warmte om je heen

Het ei wordt zachter
Net wat minder zwaar
Er komen barsten in
Dan valt het uit elkaar

En ik, ik ben verrast
Wat ik zie verwachtte ik niet
Ik zie geen leegte
Evenmin een zware loden last

Een bloem komt op.
Uit de voeding van het ei
Prachtig, roze, teder
bloeit ze op en maakt me blij

Ze begint heel jong en kwetsbaar
Bloeit op, vult mij totaal
Dan breidt ze uit
vervuldigt honderdmaal

Een bloementuin groeit uit mijn hart
Een bloementuin breidt verder uit
Tot het meer dan bloemen zijn
Een park met bomen, een vogel fluit

Uit de pijn een paradijs
Bloemen, vijvers, zwanen, bomen
Een rustplaats voor een pijnlijk hart
Een haven om in thuis te komen

Paula van Ginkel
08-02-2017

0208-pijnparadijs

Stel, je bent een diamant

damant

Stel je bent
Zoals de kolen
Geworteld in een berg
Lig je daar verscholen

Stel je denkt:
‘Zo lig ik goed
Het kan niet beter
Dit is hoe het moet’

Stel dat het ineens verandert
Wordt plotseling die berg wel zwaar
Moet je dan die last gaan dragen
Hoe krijg je dat nou voor elkaar?

Stel je schreeuwt het uit:
‘Hoe kon dit nou gebeuren?!
Wie staat dit lot toe voor mij?
Dat ik die grote last moet beuren’

Stel dat nu ook jij verandert
Onder deze zware druk
Word je kleiner en steeds sterker
Op weg naar het grootste geluk

Stel je wordt een diamant
Het beste wat je in je had
Ontstaan onder die grote druk
op weg naar de grootste schat

Stel dit is aan jou gegeven
Een zware last op maat gemaakt
Omdat je alleen zó kunt stralen,
In ware kracht bent aangeraakt

Paula van Ginkel
18-01-2017

Naar aanleiding van het artikel ‘De berg en de Diamant’  van afgelopen donderdag. 

Wens voor het nieuwe jaar

Een jaar waarin je rust vindt

Ook al stormt het om je heen

Een jaar waarin je vrede vindt

Al is de boosheid op de been

 

Een jaar waarin je blijdschap vindt

Troost bij zorgen en verdriet

Een jaar waarin je vreugde voelt

Bij al het mooie wat je ziet

 

Een jaar waarin er ruimte is

Voor alles wat je voelt, beleeft

Zij het positief of niet

Met vriend’lijk hart de ruimte geeft

 

Bovenal een jaar van weten

Dat je onvoorwaar’lijk liefde kent

Je hoeft niet aan iets te voldoen

Je bent geliefd zoals je bent

 

Paula van Ginkel

30-12-2016