Vreemdeling of open hart?

20151123Vreemden

Ik kwam op deze gedachte doordat er soms weerstand is tussen twee mensen. Wanneer het hart gesloten is voor een ander, door wat voor een reden dan ook, leer je elkaar nooit kennen en blijf je vreemden voor elkaar.

Terwijl je soms, nadat je iemand pas vijf minuten kent, een diepgaand gesprek kunt hebben, terwijl je diegene anders ‘een vreemde’ zou hebben genoemd, juist omdat je elkaar nog maar zo kort kent.

Advertenties

Engelen in opleiding

20150914engeleninopleiding

Je kunt je wel eens afvragen waar het goed voor is om zoveel ellende mee te moeten maken.

Waarom niet meteen een volmaakte wereld, een volmaakte jezelf, verder geen gedoe.

Ik doe een training bij Ander Leven, waardoor ik patronen ontdek in mezelf waar ik het mij moeilijk mee heb gemaakt. Wanneer ik het in mezelf zie, kan ik ook begrijpen dat anderen soortgelijke of andere patronen hebben.
Ik kan dan met begrip kijken naar mezelf en naar anderen. Ik kan compassie voelen. Ik kan helpen waar mogelijk.
Ik zou geen verdriet kunnen begrijpen wanneer ik het zelf niet kende.
Ik zou geen begrip kunnen opbrengen voor boosheid, als ik het zelf nooit heb gevoeld.
Ik zou niet begrijpen hoe het voelt om teleurstellingen of ziekte mee te maken als ik er nooit mee te maken heb gehad.
Hoe kun je weten wat verlies inhoudt, als je nooit iets verloren hebt?

Zelfs al zouden we in een perfecte wereld leven, vol perfecte mensen die nooit iets hadden doorstaan.
Hoe leeg en betekenisloos zou dat dan zijn.

Ik ben dus dankbaar voor het verdriet in de wereld. Ik hoop dat we met zijn allen snel klaar zijn met onze worsteling uit de cocon. Dan bestaat de hele wereld uit ontwaakte engelen.
Dat lijkt me schitterend.

Ramp resulteert in groei

20150911rampnieuwleven

Ik kijk een documentaire van National Geographic: ‘Amazing Earth’.
De aarde is ooit begonnen als een bende rotsen die tegen elkaar aan botsen. Er ontstond door alle frictie een grote gloeiende bol steen, zo heet dat het vloeibaar vuur werd. En dat is het nog steeds. Lava kwam aan de oppervlakte en koelde af. Lava liet ook waterdamp los waardoor het begon te regenen. Een koud korstje ontstond op de gloeiende bol vuur. Door regen en zon brak die stenen laag in stukjes zand, er konden plantjes op groeien.
En nu nog steeds. Door vulkanen die uitbarsten komt er nieuwe vruchtbare aarde. Regen valt, de wind waait en maakt de rotsen en de aarde kapot/ verplaatst het allemaal. Magma/Lava veroorzaakt met de waterdamp de omstandigheden waardoor de steenformaties die uit lava voortkomt weer afbrokkelen. Aardbevingen door tektonische platen die tegen elkaar aanbotsen of van elkaar afschuiven veroorzaken bergen en kloven.
We hebben aan deze rampen watervallen te danken, de Grand Canyon, schitterende bergen en diepzeegebieden en vruchtbaar land.

Goed. Dat vind ik Schitterend.

De moraal van het verhaal: Wat er ook gebeurt, er is altijd iets schitterends wat er uit voort kan komen als je het de kans geeft.

Ik weet ook uit mijn eigen leven dat de meest afgrijselijk periodes tot de grootste groei hebben geleid. Ik had ze niet willen missen. Hoewel ik het voor geen goud over zou doen 😉
Het maakt mijn leven rijk en blij.

Een waardevolle druppel op een gloeiende plaat

20150903gloeiendeplaat

Een gedachte die je beperken kan om iets te doen: ‘Het helpt niet, want ik los de wereldproblemen er toch niet mee op.’
Zou het een gevoel van opluchting geven als je jezelf toestaat een druppeltje te zijn in het midden van de regenbui? Wie zegt dat je de hele wereld moet redden?
En waarom zou jouw druppel niet waardevol zijn voor het stukje van de wereld wat je er wel mee bereikt?

Andere mensen bereiken weer een ander stukje wereld.

Persoonlijk vind ik zo’n enkel druppeltje op bijvoorbeeld een blad in het bos heel mooi. Het doet dat blad goed en er zijn dieren die hun dorst er mee lessen (vogels, mieren..)
En alle druppels samen maken het bos een glinsterend paradijs.