Stel, je bent een diamant

damant

Stel je bent
Zoals de kolen
Geworteld in een berg
Lig je daar verscholen

Stel je denkt:
‘Zo lig ik goed
Het kan niet beter
Dit is hoe het moet’

Stel dat het ineens verandert
Wordt plotseling die berg wel zwaar
Moet je dan die last gaan dragen
Hoe krijg je dat nou voor elkaar?

Stel je schreeuwt het uit:
‘Hoe kon dit nou gebeuren?!
Wie staat dit lot toe voor mij?
Dat ik die grote last moet beuren’

Stel dat nu ook jij verandert
Onder deze zware druk
Word je kleiner en steeds sterker
Op weg naar het grootste geluk

Stel je wordt een diamant
Het beste wat je in je had
Ontstaan onder die grote druk
op weg naar de grootste schat

Stel dit is aan jou gegeven
Een zware last op maat gemaakt
Omdat je alleen zó kunt stralen,
In ware kracht bent aangeraakt

Paula van Ginkel
18-01-2017

Naar aanleiding van het artikel ‘De berg en de Diamant’  van afgelopen donderdag. 

De berg en de diamant

damant

Ergens in de bergen staat een berg hoger dan de rest. Ze staat met haar top hoog in de lucht en geniet van de zon op haar witte ‘haren’. Het gaat goed met de berg. In de loop der eeuwen is ze groot gegroeid en ze wordt regelmatig bezocht door klipgeiten. Ook vliegen er vogels over haar heen, toch zijn het alleen hele sterke en dappere vogels die kans maken om de andere kant van haar te bereiken. Zo hoog is ze. Beter kun je het als berg niet treffen, zo groot, zo sterk en onovertroffen. En toch…
Toch zit er iets dwars: diep bij haar wortels steekt er iets, een irritatie in haar grote massieve basis. Wat ze ook doet, het helpt niets. Ze kan proberen haar massa iets te verschuiven, maar dat valt niet mee. Proberen te negeren dan? Ook niet makkelijk. Misschien zwaarder worden, de druk vergroten. Niets helpt, sterker nog… de irritatie wordt erger, het steekt. Wat is dat nu? Vroeger zaten er gezellig steenachtige dingen bij haar wortels, best zacht ook in verhouding, dat was leuk. Maar dit, dit vind ze maar niets. Jammer, een smet op een anderszins magnifiek bestaan.
Op een dag gebeurt er iets, er wordt gehakt bij de wortels… precies bij de irritatie. Het doet wel wat zeer, maar het is als het krabben bij jeuk… het lucht wel op. Het hakken gaat door, uren en uren.
En dan houdt het op… De irritatie is weg…
opgelucht luistert ze eens goed wat er wordt gesproken in haar grotten:
‘Wouw, moet je kijken… Dit is de mooiste diamant die ik ooit heb gezien’
De berg is verbaasd… ‘Diamant’ Ik had een diamant in mij. Ik heb gehoord dat die nog mooier en sterker zijn dan bergen… Een diamant, wat bijzonder.
De berg is trots: dat er zoiets moois is ontstaan in haar maakt haar heel gelukkig.

0117-diamant
Wist je dat? Diamanten waren vroeger kolen, meer niet. Door de druk verandert het in diamant, een van de duurste en mooiste dingen op aarde en sowieso het sterkste. Niets is sterker dan een diamant. En dan nog eens zo mooi en transparant. Zeker wanneer het geslepen is.
Iets om over na te denken, als je leven zwaar is, als je het idee hebt dat je onder druk staat of dat er aan alle kanten aan je geslepen wordt. Dat komt omdat je een diamant bent: Sterk, mooi, helder.