Zonlicht glinstert
Gouden vonken
Water glinstert in het licht
Daar komt zij aan
Serene stilte
Glijdend door het kalme blauw
Veren wit en glanzend
Gracieus gebogen hals
Schitterend als in een dans
Geruisloos zeker
Sterk en waardig
Een schoonheid. Eén
… met het geheel
Paula van Ginkel
07-06-2015
We laten nog wat tranen
Waar ben je ineens heen?
Laatst stond je nog te praten
En zong je met ons mee
Verstand kan niet bevatten
Dat je er niet meer bent
Zo dicht in onze harten
Ben je dan werk’lijk weg?
We namen vandaag afscheid
Van wat je achter liet
En liefde reikt dan altijd
Veel verder dan ’t verdriet
In onze harten voor altijd
Je ziel in het hiernamaals
Een stille troost, een zekerheid
We zien elkander nogmaals!
Liefs,
Paula van Ginkel
02-05-2015
Willen weten of laten gaan
Kennis lijkt op veiligheid
Zeker weten waar te staan
Dit loslaten, een vrije val
Niet weten wat nog waar is
Onein’ge mogelijkheden
Geen zekerheid, geen gemis
Pure vrijheid zonder grenzen
Vleugels uitslaan in vertrouwen
Gaan waar ik me prettig voel
Geen vaste grond om op te bouwen
Een vogel vrij in open lucht
Genieten zonder wetenschap
Wat de lucht zo mooi doet kleuren
Een duikvlucht, ware blijdschap
Een kreet vol vreugde en geluk
Paula van Ginkel
18-04-2015
Een leven lang zo trouw gevolgd
En plots kwam ik niet meer
Ik dacht ‘ik hoor hier niet meer bij
‘k geloof het niet zo zeer’
De oorzaak was een lange strijd
’t begon zo lang geleden
Als het gaat om zelfvertrouwen
Haalt het geloof me naar beneden
Dat is althans wat ik toen dacht
Begon me te ergeren aan ‘t woord
Al snel werd dat een waterval
En had ik het allemaal wel gehoord
Dus ging ik verder zelf op weg
En God ging mee op reis
‘k vond wijsheid overal
En stelde haar ook zeer op prijs
Ik had ook echt niet het idee
Dat er iets kon ontbreken
Verbonden met mijn God
Zijn liefd’ een warme deken
Toen kwam ik weer eens in de dienst
Wat voelde dat welkom en vertrouwd
Toch had ik er niet veel te zoeken
‘k had nieuwe wijsheid opgebouwd
Maar daar begon wel iets te wringen
Die lieve woorden en gesprekken
Het warme thuisgevoel
Een gezin om weer mee op te trekken
Wat bleken we elkaar te missen
Ik begon dat te ervaren
Wegblijven kon toen niet meer
Ik kwam me weer bij jullie scharen
Een warm welkom, een genot!
’t Besef van broers en zussen zijn
De dienst nu veel meer dan een woord
Een bad zo heerlijk, warm en fijn!
Toen ik weg was, was ‘k niet verloren
Ik zocht wijsheid, en vond God
Nu echter op pad met zoveel lieven
De band met Jezus ook weer aan bod
Ik weet hoeveel er is gebeden
Voel die liefdevolle gloed
Met open armen zacht ontvangen
Mijn God, wat voelt dat warm en goed
Met geen woord kan ‘k dit omschrijven
In liefd’ en vreugde zo verbonden
Met God, Jezus en jullie allen
Blij dat ‘k jullie weer heb gevonden.
Liefs,
Paula van Ginkel,
31-03-2015
De ander hoger achten dan jezelf
Zo hoor je toch te zijn
En zie ik d’ander dan als groot
Dan wordt ik als vanzelf heel klein
Ik hield mezelf een spiegel voor
Zocht een balk in mijn oog
Ik deed mijn best en hield me klein
Werd in mijn ogen nooit zo hoog
Maar minderwaardigheid komt nooit van God
Zo kon ik lezen in een brief
Wanneer je in Gods liefde bent
Heb je jezelf ook altijd lief
Wat heb ik hiermee zitten stoeien
Want als ik een ander hoger acht
Word ik voor mij in waarde minder
Zo had ik dat allemaal bedacht
Ik deed mezelf hiermee tekort
Ik was gesloten, amper open
Ik kan ook niets van liefde delen
Als ‘k mij niet eerst vol laat lopen
Nu voel ik liefde om me heen
Ook voor mezelf mag zij er zijn
Vervuld ben’k in verbinding
Wordt Eigenwaan opeens heel klein
De ik- illusie wordt dan dor
Terwijl de liefde op kan bloeien
Geef ik me over aan die stroom
Om met het leven mee te groeien
In grote liefde klein te worden
Voor mezelf en ieder te verzachten
In overgave een genot:
Een ander hoger achten
Paula van Ginkel
26-03-2015
Klein meisje, warm geborgen
Veilig in mijn moeders buik
Voel ik alle zachte zorgen
Hoor ik ieder lief geluid
Wat gezegd wordt snap ik niet
Evenmin kan ik nog zien
De zangeres van ’t wiegelied
Mijn moeder die het voor me zingt
Hoeveel ik alles niet bevat
Hoeft niemand het me uit te leggen
De eenheid in dit warme bad
Ken ik als een grote schat
Na een tijd, zo lief gedragen
Volgt een bikkelharde strijd
Een pijn die ‘k moet verdragen
De scheiding voelt als eenzaamheid
Nieuw leven opent voor mijn ogen
De wereld groot en onbekend
Ik word gedragen, blij bewogen
Kom weer thuis in veiligheid
Stap voor stap met kleine passen
Leer ik lopen, wat een pret
Zo word ik steeds meer volwassen
En ‘k merk dat ik mij prima red
Zo werd ik, klein meisje, groot
Een vrouw geworteld in het leven
Voel ik mij niet meer in nood
Eén ben ik, geheel omgeven
Volwassen, warm geborgen
Veilig als toen in die buik
Voel ik alle zachte zorgen
Hoor ik ieder lief geluid
Hoe het kan begrijp ik niet
Evenmin kan ik nog zien
De zanger van het levenslied
Diegene die het voor ons zingt
Ik weet dat ‘k alles niet bevat
Je hoeft het ook niet uit te leggen
De eenheid in dit warme bad
Is mijn allergrootste schat!
Paula van Ginkel
16-03-2015
De maan staat hoog en vol
de sterren schijnen
De vrouw danst naakt in’t zilveren licht
De wolven huilen
De uilen zingen
Ontembaar wonderschoon gezicht
De voeten kussen zacht de aarde
De wind speelt blij met ’t lange haar
Dauw glinstert vrolijk aan haar tenen
Gras geurt fijn, de lente is daar.
De vrouw is vrij en ongebonden
Haar liefde spreidt haar vleugels uit
Geheel de aarde wordt omgeven
Wanneer die vrouw haar hart ontsluit.
Gevangen zal haar licht verkillen
Haar lach een schim om droeve mond
De levenslust sterk ingebonden
Een bloem ontworteld uit de grond
Vrij echter zal zij weer stralen
Daar waar zij ketenen verwerpt.
Haar dans verrijkt de warme aarde
Het vuur in haar weer opgewekt.
Woest gaat zij dan weer verder
Eén met de schepping om haar heen
Een bloem, een lam, een teed’re vriendschap
Vervult is zij nooit meer alleen!
Paula van Ginkel
08-03-2015
“Weet je… Jij zou eens moeten gaan schrijven…”
Verdwaasd knipper ik wat met mijn ogen
“… want je hebt iets poëtisch met taal”
De verbazing blijft,
maar ik heb vertrouwen in de vrienden die mij deze feedback geven…
En besluit er iets mee te doen.
Pen in de hand, papier op tafel
…Want dat vind ik toch prettig werken, ondanks de hippe computer op mijn bureau…
ben ik gewoon gaan schrijven,
tot mijn verbazing schreef ik een gedicht.
Zo kwam ik erachter hoe prettig het voelt om zo bezig te zijn,
waarbij wat er in mij leeft via de pen in woorden op papier verschijnt.
Het is een wonderlijk proces, waar ik me erg prettig bij voel.
Ik deel het resultaat graag met de wereld.
Vandaar dit blog
Hier plaats ik mijn gedichten
en wie weet wat er nog volgt…
Wees Welkom!
En geniet ervan.
Liefs,
Paula
Teder Hart - coaching 