Dit klinkt misschien wat simpel en voor de hand liggend.
De focus ligt wel anders. Soms probeer ik iets los te laten. En daar ben ik zo druk mee bezig dat ik eigenlijk nog steeds aan het vasthouden ben.
Omdat ik controle wil houden.

Ontspannen is beter. En vertrouwen.
Stoppen met vasthouden.

Je kunt er niet altijd iets aan doen als je zelf verdrietig bent, of wanneer iemand anders het is. Als je er tegen in verzet komt wordt het er niet beter op.
Het is net alsof je een geslagen hond nog een paar keer slaat omdat hij pijn heeft, wat je niet toestaat.

Lief zijn voor pijn is beter. Zachter. Milder. Het geneest ook sneller op die manier

Liefs,
Paula

Een uitnodiging om te luisteren naar stilte.
En het gekwebbel van je gedachten even op stil te zetten.

Ken je dat? Kritisch in de spiegel zijn en ontevreden zijn met wat je ziet? En ken je het wellicht ook om kritisch te kijken naar wie je bent en of je het allemaal wel goed doet en goed bedoelt?

Stop daar mee.
Je helpt jezelf er niet mee. In plaats daarvan focus je negatief op alles wat je eventueel niet goed genoeg doet of bent. Je krijgt te weinig zelfvertrouwen, gelooft niet in je eigen kracht en bent ook niet in staat ernaar te handelen.

Begin in plaats daarvan te kijken met liefde naar jezelf, zie maar wat je goed doet. En behandel die dingetjes die beter kunnen met compassie. Wanneer je gelooft in je eigen positiviteit kun je er ook naar handelen. Dan leer je ook om echt jezelf te zijn.
En je leert meteen om ook zo liefdevol te kijken naar de rest van het leven en de mensen om je heen.

Ik ben er recentelijk achter gekomen dat ik niet geloofde in de zuiverheid van mijn intenties bij alles wat ik deed of naliet te doen. Altijd eerst kijken of er misschien een addertje onder het gras zit. Daarom handelde ik vaak niet vanuit mijn hart, ik had er een barrière voor zitten. Het was ook nooit goed: of ik nu wel of niet handelde of iets zei, het was nooit goed.
Ik ben er mee gestopt en voel me vrij.

Liefs,
Paula

Vandaag was ik erg moe. En ik vroeg me af waarom. Het antwoord lag voor de hand: Ik ben weer eens vergeten uit te rusten deze week, en de week daarvoor wellicht ook… dat kan ik me niet meer herinneren.
Ik ben dan zo bezig met alles wat ik wil doen, dat ik geen rekening houd met de noodzakelijke rust. En dat is niet handig.
De verantwoording nemen (wat een akelig woord soms) om rust te nemen is behoorlijk belangrijk.

Nu heb ik weinig andere keus dan meer rust nemen.
Ik zeg dat terwijl ik achter de computer zit te typen – zit te werken.
Twee katten zitten naast mijn toetsenbord, waarbij er één gebiologeerd kijkt naar alles wat beweegt. Zij hebben net heerlijk geslapen en zitten nu nog lekker na te garen voor ze rondjes gaan rennen in mijn huis en elkaars oortjes en staart aanvallen 😉

Een goed moment voor mij om ook eens rust te nemen voor ik weer wat anders ga doen.

Liefs,
Paula

Ieder mens heeft blinde vlekken als het gaat over waar je wel en niet goed in bent. Daarom is feedback van (liefdevolle!) medemensen zo belangrijk. Dit geldt niet alleen voor de ‘goh, let daar eens op’ feedback, het geldt ook voor wat je wel kan en eventueel niet ziet in jezelf.

Zelf ben je te dicht bij jezelf om de helicopter view te hebben en echt te zien wat je vaardigheden zijn.
En het zijn altijd die dingen waar je niet over nadenkt, het gaat je vanzelf af, kost geen moeite. Dat is waar je gave zit, waar je gelukkig bent met wat je doet en je je werk fluitend afhandelt.

De weg van de minste weerstand dus.

Alles komt en gaat, het enige wat blijft is de liefde in je hart.
Volgens vele spirituele en religieuze leren is er veel, zo niet alles in het leven een illusie. Het gaat dan ook vanzelf weer over, het zijn ervaringen. Alleen liefde blijft.

De tekst in het kaartje komt uit een Disney liedje:

Ik vond het als kind al mooi, nu nog steeds.

Fijne dag allemaal

Liefs, Paula