Er is een last van mijn schouders gevallen. Vandaag heb ik de moed opgevat mijn kittens buiten te laten.
Alle redenen om ze veilig binnen te houden zijn verdwenen: ze zijn gechipt, geënt, hebben halsbandjes enzovoort. De zes weken dat ze binnen ‘moeten’ blijven zijn ook verstreken.

En dan dartelen ze vrolijk door de tuin, uit de tuin, en komen weer terug. Het is min of meer uit mijn handen nu. Dus ik hoef me er niet meer zo druk om te maken. De ramen en deuren kunnen weer open. Ik kan weer gerust naar binnen en buiten. En ik hoef me geen zorgen te maken, want daar schiet ik toch niets mee op.

Nu maar vertrouwen dat het goed zit.

Handig als de katten dat ook doen.
Ik ben net de ladder op gegaan om Lindsy uit de boom te halen (nu al). Ze wilde er wel uit, ze wilde niet geholpen worden. Het was makkelijker geweest voor haar en mij als ze me had vertrouwd en die boom had losgelaten 😉

En ook dat is goed gekomen.
Kleine tijgertjes.
Tijd om de wereld te ontdekken.

Ik las laatst een stukje tekst over gezonde voeding en nu kunnen kiezen hoe je lichaam er volgend jaar uit ziet. Dit verhaal was geïnspireerd op de aankomende oogsttijd. (Artikel van de Planteneter)

Dat heeft me aan het denken gezet, want het geldt natuurlijk voor alles. Een keuze van nu is (open deurtje) het resultaat van de toekomst. En overigens ook resultaat voor dit moment. Als ik iets eet dat goed voor me is, voel ik me veel beter voel dan wanneer ik me vol stop met koekjes of iets dergelijks. En wanneer ik iets doe wat bij me past, voel ik me beter dan wanneer ik dat niet durf en dan maar wat anders doe.

Dat verhaal over zaaien en oogsten doet me ook denken aan de term Karma. Bij nadenken over karma kun je gaan piekeren over het verleden: ‘toen en toen heb ik iets doms gedaan, en daarom heb ik nu misschien niet…. en wel….’ Dus is het mijn eigen schuld dat…

Totaal niet behulpzaam.
Terwijl het wel heel leuk is om te bedenken hoe ik zou willen leven en er nu voor te zorgen dat ik dat ook doe.
En dan heb ik plezier in wat ik doe. En kan met vertrouwen het resultaat loslaten, dat zorgt wel voor zichzelf.

Want als je er voor kiest om bloempjes te zaaien in je tuin en je geeft er even wat voeding en water aan, dan kun je het daarna wel loslaten. Zon schijnt, regen valt. Voor je het weet staan de bloemen te bloeien.

Zonlicht glinstert
Gouden vonken
Water glinstert in het licht

Daar komt zij aan
Serene stilte
Glijdend door het kalme blauw

Veren wit en glanzend
Gracieus gebogen hals
Schitterend als in een dans

Geruisloos zeker
Sterk en waardig
Een schoonheid. Eén
… met het geheel

Paula van Ginkel
07-06-2015

We laten nog wat tranen
Waar ben je ineens heen?
Laatst stond je nog te praten
En zong je met ons mee

Verstand kan niet bevatten
Dat je er niet meer bent
Zo dicht in onze harten
Ben je dan werk’lijk weg?

We namen vandaag afscheid
Van wat je achter liet
En liefde reikt dan altijd
Veel verder dan ’t verdriet

In onze harten voor altijd
Je ziel in het hiernamaals
Een stille troost, een zekerheid
We zien elkander nogmaals!

Liefs,
Paula van Ginkel
02-05-2015

Willen weten of laten gaan
Kennis lijkt op veiligheid
Zeker weten waar te staan
Dit loslaten, een vrije val

Niet weten wat nog waar is
Onein’ge mogelijkheden
Geen zekerheid, geen gemis
Pure vrijheid zonder grenzen

Vleugels uitslaan in vertrouwen
Gaan waar ik me prettig voel
Geen vaste grond om op te bouwen
Een vogel vrij in open lucht

Genieten zonder wetenschap
Wat de lucht zo mooi doet kleuren
Een duikvlucht, ware blijdschap
Een kreet vol vreugde en geluk

Paula van Ginkel
18-04-2015

Een leven lang zo trouw gevolgd

En plots kwam ik niet meer

Ik dacht ‘ik hoor hier niet meer bij

‘k geloof het niet zo zeer’

De oorzaak was een lange strijd

’t begon zo lang geleden

Als het gaat om zelfvertrouwen

Haalt het geloof me naar beneden

Dat is althans wat ik toen dacht

Begon me te ergeren aan ‘t woord

Al snel werd dat een waterval

En had ik het allemaal wel gehoord

Dus ging ik verder zelf op weg

En God ging mee op reis

‘k vond wijsheid overal

En stelde haar ook zeer op prijs

Ik had ook echt niet het idee

Dat er iets kon ontbreken

Verbonden met mijn God

Zijn liefd’ een warme deken

Toen kwam ik weer eens in de dienst

Wat voelde dat welkom en vertrouwd

Toch had ik er niet veel te zoeken

‘k had nieuwe wijsheid opgebouwd

Maar daar begon wel iets te wringen

Die lieve woorden en gesprekken

Het warme thuisgevoel

Een gezin om weer mee op te trekken

Wat bleken we elkaar te missen

Ik begon dat te ervaren

Wegblijven kon toen niet meer

Ik kwam me weer bij jullie scharen

Een warm welkom, een genot!

’t Besef van broers en zussen zijn

De dienst nu veel meer dan een woord

Een bad zo heerlijk, warm en fijn!

Toen ik weg was, was ‘k niet verloren

Ik zocht wijsheid, en vond God

Nu echter op pad met zoveel lieven

De band met Jezus ook weer aan bod

Ik weet hoeveel er is gebeden

Voel die liefdevolle gloed

Met open armen zacht ontvangen

Mijn God, wat voelt dat warm en goed

Met geen woord kan ‘k dit omschrijven

In liefd’ en vreugde zo verbonden

Met God, Jezus en jullie allen

Blij dat ‘k jullie weer heb gevonden.

Liefs,

Paula van Ginkel,

31-03-2015