Vandaag was ik aan het hardlopen. Mijn doel was een rustig tempo aanhouden zodat ik ook wat verder lopen kan. Om de vijf minuten geeft mijn telefoon aan hoe ver ik ben gekomen, hoeveel tijd voor bij is en wat de gemiddelde snelheid is.
Mijn gemiddelde snelheid was veel sneller dan de bedoeling was. Maarja, ik was nu eenmaal in het ritme en ik had geen zin om rustiger te gaan lopen, dus…
Na een poosje hield ik dat niet meer vol en ben ik een stukje gaan wandelen.

Hierna ben ik verder gegaan op een ‘normaal’ tempo en heb ik alsnog mijn doel bereikt omdat ik nu wel voldoende adem had om verder te gaan.

En dat werkt met meer dingen zo. Rustig aan en alles op zijn tijd.
Sommige dingen (zoals een praktijk opzetten, ik noem maar wat 😉 ) kosten tijd. Iedere stap is er weer een. En als ik lekker verder kachel kom ik er soms ineens achter hoe ver ik al ben gekomen. En dat is best leuk.

Dus wat heb ik geleerd vandaag: rustig aan, niet te hard van stapel lopen

Ik was in gesprek met een vriendin en zat wat te filosoferen over nieuwe ervaringen in het leven en dat het net een reis is. Altijd nieuwe ervaringen en avonturen.

Schrijf er een gedicht over zei ze.
Dus dat heb ik gedaan.

Liefs, Paula

Met allemaal nieuwe wendingen in mijn leven voelde ik me vandaag wat onrustig, ondanks al dat loslaten wat ik oefen.
Dat heeft ook te maken met kwetsbaarheid. Kwetsbaar durven zijn in plaats van me verstoppen en ‘veilig’ en angstig blijven.

Ik dacht vervolgens aan de kwetsbaarheid van bloemen en hoe die toch bloeien. Onmiddellijk daarop kwam het liedje van Bette Midler in mijn hoofd, schitterend nummer:

“The Rose”

Er is een last van mijn schouders gevallen. Vandaag heb ik de moed opgevat mijn kittens buiten te laten.
Alle redenen om ze veilig binnen te houden zijn verdwenen: ze zijn gechipt, geënt, hebben halsbandjes enzovoort. De zes weken dat ze binnen ‘moeten’ blijven zijn ook verstreken.

En dan dartelen ze vrolijk door de tuin, uit de tuin, en komen weer terug. Het is min of meer uit mijn handen nu. Dus ik hoef me er niet meer zo druk om te maken. De ramen en deuren kunnen weer open. Ik kan weer gerust naar binnen en buiten. En ik hoef me geen zorgen te maken, want daar schiet ik toch niets mee op.

Nu maar vertrouwen dat het goed zit.

Handig als de katten dat ook doen.
Ik ben net de ladder op gegaan om Lindsy uit de boom te halen (nu al). Ze wilde er wel uit, ze wilde niet geholpen worden. Het was makkelijker geweest voor haar en mij als ze me had vertrouwd en die boom had losgelaten 😉

En ook dat is goed gekomen.
Kleine tijgertjes.
Tijd om de wereld te ontdekken.

Ik las laatst een stukje tekst over gezonde voeding en nu kunnen kiezen hoe je lichaam er volgend jaar uit ziet. Dit verhaal was geïnspireerd op de aankomende oogsttijd. (Artikel van de Planteneter)

Dat heeft me aan het denken gezet, want het geldt natuurlijk voor alles. Een keuze van nu is (open deurtje) het resultaat van de toekomst. En overigens ook resultaat voor dit moment. Als ik iets eet dat goed voor me is, voel ik me veel beter voel dan wanneer ik me vol stop met koekjes of iets dergelijks. En wanneer ik iets doe wat bij me past, voel ik me beter dan wanneer ik dat niet durf en dan maar wat anders doe.

Dat verhaal over zaaien en oogsten doet me ook denken aan de term Karma. Bij nadenken over karma kun je gaan piekeren over het verleden: ‘toen en toen heb ik iets doms gedaan, en daarom heb ik nu misschien niet…. en wel….’ Dus is het mijn eigen schuld dat…

Totaal niet behulpzaam.
Terwijl het wel heel leuk is om te bedenken hoe ik zou willen leven en er nu voor te zorgen dat ik dat ook doe.
En dan heb ik plezier in wat ik doe. En kan met vertrouwen het resultaat loslaten, dat zorgt wel voor zichzelf.

Want als je er voor kiest om bloempjes te zaaien in je tuin en je geeft er even wat voeding en water aan, dan kun je het daarna wel loslaten. Zon schijnt, regen valt. Voor je het weet staan de bloemen te bloeien.