Een krap jaar geleden, (ik had net de drie dagen training bij Ander Leven gedaan), reed ik op de fiets naar het dorp. Vier heren op leeftijd reden voor mij, wat langzamer dan ik. Ik wilde er graag langs en belde. En ik belde nog eens, en nog eens. Geen succes.
Best komisch, ze hoorden me niet. Dus maak ik vrolijk gebruik van mijn stem: ‘Pardon heren, mag ik even passeren?’ De achterste hoorde dat en riep zijn vrienden tot orde: ‘Er moet iemand langs’, reactie: ‘is het een snelle?’ *kijkt om* ‘Ja!’, de heren hebben pret, ik ook. We hebben elkaar een prettige dag gewenst en ik kon met een lach op mijn gezicht verder.

Dan zal ik ook toegeven dat ik vroeger geïrriteerd zou zijn geraakt van mensen die het fietspad in beslag nemen zonder aan de kant te gaan wanneer er iemand (ik) langs wil. En dan zou ik in dezelfde situatie niet lachend, maar sacherijnig naar het dorp zijn gefietst.

Als je weet dat je kiezen kan, zou je dan liever sacherijnig of vrolijk zijn?
Want die keuze is er.

En hoe doe je dat dan?
Vandaag koos ik er voor om het gevoel helemaal te voelen en te accepteren.

Vanwege allerlei mooie nieuwe ontwikkelingen in mijn leven – zoals een praktijk starten en een nieuwe manier van in het leven staan – maak ik hele andere dingen mee.
Ik was vandaag verbaasd, verwonderd en verbijsterd.
Dat leidde tot een gevoel van kortsluiting in mijn hoofd (tussen de slapen om precies te zijn).
Op de fiets naar het dorp heb ik ervoor gekozen de kortsluiting goed te voelen en accepteren. Dat betekent dat ik heb gelokaliseerd waar het gevoel zat en hoe dat voelde.
Hierdoor begon het gevoel op te lossen.
Dat was het moment waarop ik in de gate kreeg wat eronder zat.: de verwondering van hoe mijn leven er uit ziet nu. Het grote verschil met hoe het vroeger was. De liefdevolle mensen die ik tegenkom. En dat ik de mazzelaar ben die het allemaal mee mag maken.
Dat beseffen helpt nog meer.

Hoe dan ook. De ervaring leert dat wanneer een gevoel er mag zijn, er geen onvrede is tegen het gevoel. Wel begrip en compassie voor jezelf. En net als een kind dat opklaart bij begrip en compassie, gaat bij jou vanbinnen ook de zon schijnen als je een beetje vriendelijk voor jezelf bent.

Dit in grote tegenstelling tot wanneer je niet boos of verdrietig mag zijn van jezelf, dat helpt niet, je kropt het op en raakt gestrest.
Gevoelens die er mogen zijn, tranen die er mogen zijn, kunnen vrij stromen en dan gaan ze vanzelf wel weer weg.
Dan schijnt de zon weer

Wanneer je waarde hecht aan het resultaat van wat je doet, dan kan dat aardig wat stress opleveren. Het resultaat heb je namelijk (meestal) niet onder controle. Je kunt nog zo je best doen voor iets of iemand, dat garandeert niet hoe het wordt ontvangen. Je hebt ook niet alle externe omstandigheden onder controle en je kunt nooit alle factoren die eventueel kunnen meespelen (ja maar, wat als dit, of wat als dat…) onder controle hebben. En dat kan behoorlijk tot stress leiden, en dat geeft niet altijd de mooiste resultaten…

Als je daarentegen met liefde en plezier doet wat je doen wil (je werk, sport, vriendschappen, iemand helpen, noem maar op), dan presteer je op je gemak het beste wat wat je in huis hebt. Je hoeft je dan geen zorgen te maken over of je het wel goed hebt gedaan, want je weet dat je er met passie en oprechtheid aan gewerkt hebt. Je hebt gegeven wat je hebt en daarmee iets moois gepresteerd.

Het resultaat zorgt dan voor zichzelf.
Het komt wel af en het komt wel goed.

Er bestaat zo’n filosofische discussie over of het doel de middelen heilig.
Ik denk er dit over:
Het middel leidt tot het doel:
Stop je positieve aandacht in het middel, dan zie je dat terug in het resultaat.

Geen zorgen maken over of je je doel bereikt.
Wel zorg steken in de middelen/ acties van dit moment.
Voor je er erg in hebt sta je ineens met je neus voor een bereikt doel, en dan is het nog goed gelukt ook.

Dit is een beetje in het verlengde van de vorige post: https://tederhart.nl/2015/08/28/vertrouwen/
Best spannend, leren vertrouwen op het hart en luisteren naar de stem van binnen. In tegenstelling tot alles analyseren, beredeneren en willen controleren.
Dat laatste was niet leuk: erg vermoeiend en angstig.
Het is veel leuker om te leven naar mijn hart.
Het gevolg is meer plezier en liefde in mijn leven.
En steeds meer vertrouwen en zachtheid in mijn hart.

Ik kwam vandaag een stukje tekst tegen dat ik jaren geleden (vraag me niet meer wanneer) heb voorgelezen voor een groep leeftijdsgenoten in de kerk.
Het is alsof dit stukje tekst voor me geschreven is en zo nu en dan kom ik het weer eens tegen.

Ik ga het hier delen:

Gewoon doortrappen:
Vroeger zag ik God als iemand die mij alleen maar gadesloeg en beoordeelde. Als een rechter die alles bijhield wat ik fout deed om zo tot een beslissing te kunnen komen of ik na mijn dood de Hemel zou mogen betreden of niet.
Ik herkende Hem wel in sommige gevallen, maar kénde Hem niet.
Veel later, toen ik God ontmoet had, leek het alsof mijn leven veranderde in een fietstocht.
Een fietstocht op een tandem dan wel te verstaan en ik constateerde dat God achter me zat en mij hielp met trappen.

Ik weet niet meer wanneer het was dat Hij me voorstelde om van plaats te wisselen, maar sindsdien is het leven nooit meer hetzelfde geweest. Zolang ik voorop zat en stuurde, kende ik de weg. Het was vaak een saaie en voorspelbare route zonder bijzonderheden. Het was gewoon de kortste afstand tussen A en B.
Maar sinds Hij de leiding nam, kwamen we op onbekend terrein, diepe dalen, bergopwaarts, door rotsige gebieden en dat alles met halsbrekende snelheden. Het enige dat ik op dat moment kon doen, was me goed vasthouden om niet van de fiets te vallen. Al leek het soms gekkenwerk, Hij zei alleen maar: ‘Gewoon doortrappen’.

Ik maakte me zorgen, was vaak bang en vroeg: ‘Waar brengt U me heen’? Hij glimlachte en gaf geen antwoord. En zo leerde ik Hem te vertrouwen. Ik vergat mijn saaie leven en koos voor het avontuur. En als ik aangaf dat ik bang was, dan leunde Hij wat naar achteren en raakte heel even mijn hand aan.

Hij nam me mee naar mensen met gaven die ik nodig had. Zij bezaten veel geduld, hoop, vergevingsgezindheid, vreugde en acceptatie. Zij gaven me die gaven cadeau en weg waren we weer. God zei: ‘Geef die geschenken maar weg; dat is alleen maar extra bagage, teveel gewicht’. Zo gezegd, zo gedaan. Ik gaf alles wat ik ontving weer weg aan de mensen die ik onderweg ontmoette. Zo ontdekte ik dat ik in het geven juist ontving en toch was mijn last licht!

In het begin vertrouwde ik God de controle over mijn leven niet toe. Ik wilde zelf voorop zitten. Hij mocht achterop meetrappen om het me makkelijker te maken. Al snel had ik echter ontdekt dat God alle geheimen van het fietsen beheerste. Hij wist hoe je hele scherpe en snelle bochten veilig kon nemen, hoe je zelfs al kwam je over een hobbel heen los van de grond, veilig weer neer kon komen en ook wist Hij vaak angstige passages af te snijden.
En ik leer nog steeds. Ik leer om snel door te trappen, ook al kom ik in de meest vreemde situaties terecht. Met God als mijn betrouwbare en fantastische compagnon, begin ik ook het uitzicht en de frisse bries om mijn hoofd steeds meer te waarderen. En als ik er eigenlijk zeker van ben dat ik niet meer kan, dan glimlacht Hij slechts en zegt steeds; ‘Gewoon doortrappen’.

Als ik het nu weer lees, dan lijkt het haast een toekomstvoorspelling. Ik herken dit verhaal. Ik leer steeds meer loslaten en vertrouwen. En leer nog steeds bij.
Bijzonder.

Misschien ben ik niet de enige die wel eens blijft wikken en wegen over een beslissing, waarna ik er vervolgens nog niet uitkomt. Over het algemeen bevind ik me dan in een groot donker bos aan voors en tegens, beren op de weg, gedachten die wel of niet aannames zijn en ga zo maar door.

Dan kun je van alles doen, zoals het maken van een lijstje met voor- en nadelen, of een uiteenzetting van zinnige argumenten.
Ik heb mezelf er ook weleens op betrapt dat mijn redelijke argumenten excuses waren voor wat ik eigenlijk al had besloten te gaan doen (een opleiding).
Op dat moment wist ik in ieder geval wel wat ik wilde, en ben ik opgehouden met het maken van dat lijstje.

Zo heb ik wel vaker zitten dubben. Als ik er echt niet uitkom doe ik het eerste wat in me opkomt, of ik kies niet. Totdat ik niet anders kan. Voorbeeld:
Ik ben wel eens ergens naartoe gefietst en ik wist niet of ik de korte of lange route naar huis wilde nemen. Beide opties hadden argumenten die ik even redelijk vond. Lekker ver fietsen, of lekker snel thuis zijn. Ik besloot niet te kiezen en af te wachten wat ik ging doen. Op het moment dat ik mijn hand uitstak wist ik welke route ik wilde nemen.
Ander voorbeeld:
Er is ergens een leuke gelegenheid en ik ga bepalen of ik erheen ga of thuis blijf.
Ik kwam er niet uit. Tot het moment dat het kiezen was: nu de bus halen of thuis blijven. Rennend naar de bus wist ik dat ik erheen wou.
Bonus: Het was een uitstekende beslissing, ik heb het leuk gehad.
Als ik die beslissing met mijn verstand genomen had was ik waarschijnlijk niet gegaan.

Een andere optie is een muntje gooien. Op het moment dat je het wel of niet eens bent met de uitkomst weet je wat je wilt.

Het scheelt veel nodeloos gepieker.

(En even een disclaimer. Ik zeg dus niet dat nadenken verkeerd is, alleen dat mijn ervaring is dat teveel nadenken nadelige gevolgen kan hebben)